[ Kirkjunetið ]
[ Kirkjunetið | Átrúnaður | Kristur | Guðfræði | Trúarlíf | Veftré ]
[ Almennt | Bænin | Ritningin | Messan | Prédikanir | Myndir | Sálmar | Mannúðarmál ]
Í messunni kemur söfnuðurinn fram fyrir Guð sinn. Messan er okkur jafn nauðsynleg og aðrar fjölskyldusamkomur. Þar treystum við band skírnarinnar og endurnærumst trúarlega. Messan hefur verið nánast óbreytt í 1400 ár, en rætur hennar eru í gyðingdómi. Í messunni eru fastir óbreytanlegir liðir og liðir sem eru breytilegir eftir kirkjuári.
Hér á landi er víðast hvar tónað í kirkjum. Tón er upphaflega notað til að hljóð berist betur, og er því strangt til tekið alls ekki nauðsynlegt eftir að hátalarakerfi urðu til. Þar sem tónað er getur verið um að ræða svonefnd Gregorstón, Sigfúsartón eða Hátíðartón Bjarna Þorsteinssonar. Gregorstónið er elst, frá 6.-8. öld eftir Krist og hefur að öllum líkindum verið notað hér óslitið frá kristnitöku. Sigfúsartón er yngra tón sem kennt er við Sigfús Einarsson dómorganísta. Það er tekið að láni frá dönum af Pétri Guðjohnsen f. 1812 - d. 1877. Sigfúsartón brýtur ýmsar reglur helgisiðanna og víða hafa prestar horfið til gregortónsins á ný. Er það í samræmi við þá endurnýjun helgisiðanna sem verður með handbók íslensku kirkjunnar 1981. Íslenskur hátíðarsöngur kemur út 1899 og og er strax um aldamót innleiddur í mjög margar kirkjur. Víðast hvar þykir hann ómissandi á stórhátíðum. Þar sem aðstæður leyfa eru einnig settar upp frægar messur eftir snillinga kirkjutónlistarinnar sem eru þá með sérstöku tóni eða söng.